شنبه ۳۰ آبان ۱۴۰۵ سایتی برای دوستداران طبیعت و گیاهان

کم آبی نتیجه گناه بی حجابی است یا محصول تغییرات اقلیمی یا مدیریت غلط مصرف؟

کم آبی نتیجه گناه بی حجابی است یا محصول تغییرات اقلیمی یا مدیریت غلط مصرف؟

به گزارش باغ من، کم آبی و بی آبی امروز به یک بحران بزرگ برای جامعه ایران تبدیل گشته است. این بحران یک حقیقت عینی و ملموس است، اما مساله اینست که چطور گروههای مختلف جامعه این بحران را معنا می کنند.
به گزارش باغ من به نقل از خبر آنلاین روزنامه شرق نوشت: علاوه بر این، هر معنابخشی، راهبرد اجرائی متفاوتی برای نحوه مواجهه و حل بحران پیش روی می گذارد.
گروهی از افراد بحران کم آبی را به خاطر گناهان آدمیان می دانند. از نظر این گفتمان، بحران کم آبی و بی آبی نشان دهنده قهر و غضب خداوند به سبب معصیت افراد است. در ایام اخیر این روایت در رسانه ها بازنشر شد که بی حجابی در جامعه موجب کم بارشی و کم آبی شده است. در این گفتمان، افراد و جامعه گناهکار عامل چنین بحرانی هستند. راهکار این گفتمان، ترک گناه و معصیت و طلب عفو و بخشش از خداوند است.
گروهی دیگر تغییرات اقلیمی در جهان و ایران را عامل بحران آب می دانند. در این گفتمان، گرم شدن کره زمین به سبب استفاده بی رویه از سوخت های فسیلی و توسعه و صنعتی سازی بدون رعایت استانداردهای محیط زیستی عامل این بحران است. راهکار این گفتمان کاهش گازهای گلخانه ای و استفاده از انرژی های تجدیدپذیر است. گروهی دیگر بحران را در مدیریت و حمکرانی ناصحیح آب می دانند. بر طبق این گفتمان، میزان آب های سطحی و تجدیدپذیر ایران بسیار بالاتر از برخی کشورهای منطقه است و نباید به چنین بحرانی گرفتار می شدیم؛ مسئله در مدیران ناکارآمد و دولت های ضعیف و فساد در سیستم اداری است. برخی سوژه های این گفتمان از مافیای آب سخن می گویند. این گفتمان بحران آب را سیاسی می داند و راهکار را نیز سیاسی درنظر می گیرد؛ راهکار تغییر در سیاستگذاری و سیستم انتخاب مدیران است. سیستم انتخاب و تأیید مدیران ارشد اداری با منطق ارزشی و وفاداری به انجام می رسد، درحالی که کمتر افراد شایسته و متخصص و دارای بینش علمی انتخاب می شوند. علاوه بر این، ریل سیاستگذاری باید اساسا تغییر کند.
گروهی دیگر، افراد و جامعه را مقصر این بحران می دانند؛ البته نه به سبب این که عاصی و گناهکار هستند، بلکه بدین سبب که بیش از اندازه آب مصرف می کنند. گفتمان مصرف گرایی گاهی نوک پیکان انتقاد را سمت خانوار می گیرد و گاهی سمت کشاورزی و صنعت. از نظر این گفتمان، راهکار کم آبی در پایین آوردن و بهینه سازی مصرف است. شاید گران کردن آب بهترین شیوه کاهش مصرف از نظر این گروه از افراد باشد. بااین حال، این که تمرکز کاهش مصرف و هدررفتن آب باید در بخش کشاورزی باشد یا در بخش خانگی، مناقشه وجود دارد.
این گفتمان ها معنابخشی و راهبردهای یکدیگر را به چالش می کشند. گفتمانی که حکمرانی، سیاستگذاری و مدیریت کلان آب را مسئله اصلی می داند، می کوشد گفتمان مصرف گرایی خصوصاً مصرف گرایی خانگی و گفتمان تغییرات اقلیمی را به حاشیه براند. از نظر این گفتمان، صرفه جویی در مصرف خانگی آن قدر درخور توجه نیست، بلکه بی خردی در سیاستگذاری و مدیریت است که بحران آب را به وجود آورده است. تغییرات اقلیمی فقط مربوط به ایران و چند کشور نیست، بلکه بیشتر کشورها به نحوی درگیر آن هستند، درحالی که این کشورها بحران عمیقی مانند بحران کم آبی در ایران را ندارند یا توانسته اند برای آن تدبیر کنند و مدیران دولتی کاسه چه کنم چه کنم به دست نمی گیرند. مدیریت یعنی پیش بینی و یافتن راهکارهای مناسب برای غلبه بر بحران ها، اما مدیران ما خود بحران ساز هستند و چنان مشعول سیاست بازی که فراموش می کنند برای چه هدفی مدیر شده اند.
آن قدر بحران را نمی بینند و هشدارهای اهل علم و پژوهش را نادیده می گیرند تا مسئله به بحران تبدیل گردد و سپس دست به دامن جامعه می شوند که چنین و چنان کند، درحالی که بارها خواسته ها و مطالبه های جامعه را ندید گرفتند و با خشونت با آن رو به رو شدند و حرف های گروههای مختلف جامعه را نشنیدند. گروه هایی که طرد شده و دیده نشده اند، ممکنست همکاری نکنند. گفتمان صرفه جویی بیشتر توسط مدیران دنبال می شود. گزاره اصلی این گفتمان آنست که اگر صرفه جویی شود، از بحران ها عبور می نماییم و ربطی به این مدیر یا آن مدیر، این سیستم یا آن سیستم سیاسی، این دولت یا آن دولت ندارد. از نظر این گفتمان، جامعه ایران در مصرف آب و انرژی به سبب ارزانی زیاده روی می کند و بطور کلی، مصرف بیش از میانگین دنیاست. این گفتمان چنین گزاره هایی را در حالی مدام تکرار می کند که حاضر نیست کنتور آب ساختمان ها را تفکیک کند و درخواست خانوارهای آپارتمان نشین را برای تفکیک با توجیهات مختلف رد می کند. امروز طبیعت مریض و رو به موت است و ما را نیز با خطر زوال مواجه می کند؛ مثل زمانی که خورشید می میرد، زمین را نیز به نابودی می کشاند. طبیعتی که درحال مرگ است، می خواهد ما را گرفتار تشنگی کند.

23302

منبع: mygarden.ir

ممکن است بپسندید